De moeder van Chanel Naomi Eleveld, die op 21 juli 1999 op zevenjarige leeftijd in Assen werd meegelokt en de volgende dag werd gewurgd

In de slaapkamer van Yvon Eleveld (44) hangt een grote verjaardagsfoto van haar vermoorde dochtertje Chanel Naomi. Op de taart stonden zeven kaarsjes. Op 21 juli 1999, drie maanden voor haar achtste verjaardag, werd Chanel Naomi in Assen ontvoerd, misbruikt en de volgende dag vermoord door een agressieve zedendelinquent. Sindsdien tekent Yvon elk jaar op de verjaardag van haar dochtertje er met een stift een kaarsje bij en feliciteert ze haar. ‘Komend najaar wordt ze al weer achttien.’

De moordenaar kreeg levenslang, maar zijzelf voor haar gevoel ook. Ze is altijd moe. ‘Daarvóór kon ik alles. Nu kan ik niet eens stofzuigen.’ In de hoek van de woonkamer hangt een portretfoto van Chanel Naomi. Daaronder een glazen plaat met een waxinelichtje en een rouwgedicht. Chanel Naomi staat ingelijst op de tv en in het wandmeubel. ‘Ze is er niet, maar toch ook weer wel,’ zegt haar broertje Quinn (10). Hij was nog een baby toen ze werd vermoord.
Yvon Eleveld is tenger en oogt als een lamgeslagen vogeltje. Maar als ze eenmaal begint te praten over al het onrecht in haar leven straalt ze kracht uit. Onder haar linkeroog heeft Yvon een tattoo van een traan met daaronder de letters CN. Om haar hals draagt ze twee medaillons met het portret van Chanel Naomi en aan een ketting haar ringetje. ‘Vlak voor haar dood zei Chanel Naomi: “Ik wil ook mama worden.” Ze mocht niet eens meer kind zijn. Niets.’
Na haar verdwijning werd Yvon steeds wanhopiger. ‘We hebben overal gezocht.’ Het duurde ruim drie weken voor de dader kon worden aangehouden en het lijkje van Chanel Naomi in de kruipruimte van zijn woning werd gevonden. ‘Ze hadden haar veel eerder kunnen vinden: elf huizen van ons vandaan woonde immers een pedofiel. Maar de politie weigerde iets te doen zolang hij niet verdacht was.’
Slachtofferhulp kreeg ze niet. ‘Die weten niet waar ze het over hebben. Ik had genoeg aan de steun van mijn familie, vooral van mijn oudere broer Wietze.’
Ze is nooit meer bij het huis geweest waar Chanel Naomi werd vermoord. ‘Dat kon ik niet. Dan liep ik liever om.’ Tegen het advies in heeft ze het lijkje van haar dochtertje nog gezien. ‘Dat wilde ik graag.’
Een jaar geleden verhuisde ze met haar kinderen naar het westen van het land. Daarbij kreeg ze geen enkele hulp van de instanties. Haar nieuwe vriend heeft uiteindelijk een huis gekocht. Alle kleren van Chanel Naomi, haar tekeningen en poesiealbum liggen op zolder.
Jeugdzorg vindt dat ze de andere kinderen te veel belast met hun overleden zusje. ‘Ben ik na al die jaren eindelijk eens gelukkig en dan mag dat gewoon niet. Het gaat goed met de kinderen.’